17 Νοεμβρίου 2018
   Διαβάστε αυτή την εβδομάδα 
ΛΗΜΝΟΣ - Ειδήσεις Λήμνου, Αθλητικά Λήμνου, Μούδρου, Μύρινας, Ατσικής, Νέας Κούταλης - Limnos News
Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017 13:53

Τα σοκολατάκια του Αη-Βασίλη

 ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 Γράφει  ο Θόδωρος Δημητριάδης

 Ο γιατρός του νοσοκομείου εκτός από εξαιρετικός επιστήμονας ήταν και εξαιρετικός άνθρωπος, βοηθούσε με κάθε τρόπο όσους είχαν ανάγκη. Είχε όμως ένα μεγάλο πρόβλημα, πολλοί ασθενείς του μετά την αποκατάσταση της υγείας τους, από ευγνωμοσύνη ήθελαν να του κάνουν ένα δώρο. Πολύ ανθρώπινο και αυθόρμητο. Ο γιατρός όμως ήταν κατηγορηματικός – όχι φακελάκι, όχι χρήματα – το πολύ-πολύ ίσως λίγα λουλούδια ή ένα κουτί σοκολατάκια.

Μια μέρα ένας ασθενής του πολύ υποχρεωμένος τη μέρα που πήρε εξιτήριο σκέφτηκε να δώσει χρήματα χωρίς να το καταλάβει αμέσως ο γιατρός. Αγόρασε λοιπόν και του πήγε ένα κουτί σοκολατάκια πολυτελείας. Στο κάτω μέρος του κουτιού είχε κρύψει με επιμέλεια να μη φαίνονται 2.000 ευρώ.

Τη μέρα εκείνη ο γιατρός δέχτηκε άλλα τέσσερα κουτιά με σοκολατάκια. Όταν σχόλασε απ’ τη δουλειά πήρε τα πέντε κουτιά και τα έδωσε στον κυρ Τάσο που είχε μινι-μάρκετ στη γειτονιά του.

 -       Καν’ τα ό,τι θέλεις, χάρισε τα, πούλησε τα…

 Στην ίδια γειτονιά ζούσε ο κυρ Βασίλης, συνταξιούχος του ΟΓΑ, με μια πενιχρή σύνταξη, που έφτανε – δεν έφτανε για τα φάρμακα και τους λογαριασμούς. Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς, την άλλη μέρα γιόρταζε και πήγε στο μίνι μάρκετ να πάρει κάτι να έχει να κεράσει. Διάλεξε ένα κουτί με σοκολατάκια, το πιο φτηνό. Ο κυρ Τάσος, όμως, είχε άλλη γνώμη.

-       Αύριο πρωτοχρονιά γιορτάζεις. Επίτρεψε μου να σου κάνω ένα δώρο.

 Και του έδωσε το πιο ακριβό πακέτο με τα σοκολατάκια πολυτελείας που του είχε φέρει ο γιατρός.

 Την άλλη μέρα ο κυρ Βασίλης αφού κέρασε όλους τους επισκέπτες και άδειασε το κουτί με τα σοκολατάκια, με μεγάλη έκπληξη παρατήρησε στον πάτο του κουτιού μια δεσμίδα κολλαριστά 10 χαρτονομίσματα των 200 ευρώ.

Δεν ήξερε τι να κάνει. Πήγε στον κυρ Τάσο στο μίνι μάρκετ και του είπε τι συνέβη, αλλά κι εκείνος δεν ήξερε τι να πει. Έβαλε τα χαρτονομίσματα στο μηχανάκι ελέγχου και διαπίστωσαν ότι ήταν 100% γνήσια! Στο τέλος του είπε:

 -       Κυρ Βασίλη, χαλάλι σου. Χρονιάρες μέρες έχουμε, φαίνεται ότι καμιά φορά ο Αη Βασίλης φέρνει δώρα και στους μεγάλους. Σε σένα έφερε αυτά τα σοκολατάκια, ήταν το τυχερό σου. Να είσαι καλά, πολύχρονος και καλοφάγωτα!

 Από εκείνη τη μέρα ο κυρ Τάσος έλεγχε με προσοχή όλα τα κουτιά με τα σοκολατάκια όποτε του έφερνε ο γιατρός.

Κι ο κυρ Βασίλης πείστηκε τελικά, ότι ο συνονόματος του Αη-Βασίλης υπάρχει πραγματικά, κι ότι έχει αδυναμία στα σοκολατάκια πολυτελείας…

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις

Ένα πολύ όμορφο χειροποίητο καραβάκι με το ημερολόγιο του 2018 ήταν το δώρο του Συλλόγου Καταλάκου στο ΡΑΔΙΟ ΑΛΦΑ !

Μικρό και απομονωμένο το χωριό αλλά μεγάλη η αγάπη και η ευγένεια των χωριανών, που δεν τα παρατάνε…

Ευχαριστώ που με σκέφτηκαν   με αυτό το όμορφο καραβάκι  που σίγουρα είναι μια αφορμή για ελπιδοφόρα ταξίδια…

Τέτοια βλέπουν και ασφαλώς καμαρώνουν οι  γνωστοί μου  Καταλακνοί,  όπως ο Αργύρης Τραμουντάνης και ο Αντώνης Κράσος, στην Καβάλα, όπως και πολλοί ακόμη σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης.  

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις
Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017 13:36

ΚΑΚΙΣΤΗ Η ΑΛΛΑΓΗ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟΥ ΤΟΥ ΠΗΓΑΣΟΣ

Απαράδεκτη η αλλαγή στο δρομολόγιο  του ΠΗΓΑΣΟΣ, που αντί  για την κανονική αναχώρηση  από Καβάλα,   την Κυριακή  31/12 στις 16.00,   θα αναχωρήσει το Σάββατο 30/12 στις 8 το πρωί. Το δρομολόγιο αυτό δεν  εξυπηρετεί σε  τίποτα από τη στιγμή μάλιστα που το βράδυ στις ίδιας μέρας, Σάββατο στις 20.30,  έχει αναχώρηση το ΜΥΚΟΝΟΣ…

Για τους επιβάτες είναι ένας αιφνιδιασμός και  για κάποιους θα κάνει τη Λήμνο πρωτοχρονιάτικο όνειρο..

Η αλλαγή προφανώς έγινε  για τις  πρωτοχρονιάτικες ανάγκες του πληρώματος, που όμως δεν είναι υπέρτερες των επιβατών  και  είναι λάθος… της Εταιρείας,  που  και κακώς το Υπουργείο την ενέκρινε…  

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις
Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017 19:36

Ο Γ.Α.Σ στο ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ !

Γ.Α.Σ. ΜΥΡΙΝΑΣ

                                    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

  Αντιπροσωπεία μελών του συλλόγου μας επισκέφθηκε στις 27-12-2017 το Γηροκομείο της πόλης μας και κράτησε συντροφιά στους τρόφιμους με παραδοσιακά κάλαντα και χορούς. Ας μη ξεχνάμε ότι πέρα από τις υπόλοιπες δραστηριότητες μας, χρέος μας είναι  και η κοινωνική μας αποστολή  και  ιδιαίτερα η τρίτη ηλικία που έχει τόσο ανάγκη από κοινωνική επαφή, ένα χαμόγελο, ένα ζεστό λόγο, μια ανοιχτή αγκαλιά. Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Πρόεδρο κο Νίκο Πυρομάγλου ,το διοικητικό συμβούλιο, καθώς και τους εργαζόμενους του ιδρύματος για την θερμή υποδοχή. Ευχαριστούμε επίσης τα μέλη μας για την διάθεση συμμετοχής και το από καρδιάς κέφι που πρόσφεραν στους ηλικιωμένους. Ευχόμαστε μια χρυσή χρονιά σε όλους σας!

Σημ. Απο τις 6 φωτογραφίες που λάβαμε με τα μέλη του ΓΑΣ να χηρεύον με πολύ κέφι, επιλεγούμε αυτή όπου δυο παλιοί Λημνιοί χορεύουν, αυθεντικά, το ζεμπέκικο !  

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις

Η ανταπόκριση του Ντίνου Αντωνίου στο ΡΑΔΙΟ ΑΛΦΑ,  σήμερα το μεσημέρι,   ήταν εξαιρετική καθώς έγινε αναφορά στους ξεχασμένους Λημνιούς  του Μαλάουι, που στη μεγάλη τους  πλειοψηφία είναι  Κoντιανοί.

Ο Ντ. Αντωνίου  μας μετέφερε το σχετικό κείμενο του site  newsbeast, όμως μας έδωσε επιπρόσθετες πληροφορίες για τους εκεί διαμένοντες Λημνιούς ονομαστικά και με τις επιχειρηματικές τους  δραστηριότης, αφού είναι γνώστης του θέματος και ως Κοντιατινός άλλα και επειδη για πολλά χρονια ο αδελφός του ζούσε εκεί.

Οσο για τον αναφερόμενο στο  δημοσίευμα Χρήστο Σκορδή, είναι σε μας πολύ γνωστός καθώς εδώ και χρόνια δραστηριοποιείται με μεγάλη επιτυχία στα ενοικιαζόμενα δωμάτια που λειτουργεί στο Ανδρώνι.

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ NEWSBEAST:

ΟΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΑΛΑΟΥΙ

Πόσοι γνωρίζουν ότι στο Μαλάουι και στη Ζάμπια υπάρχει μια μικρή αλλά πολύ δραστήρια ελληνική κοινότητα; Μάλιστα, ισχυρός συνδετικός κρίκος είναι ο μητροπολίτης Ιωάννης, ο οποίος σε περσινή του επίσκεψη στην Αθήνα ζήτησε από την Ελλάδα να στηρίξει την ελληνική εκπαίδευση στην Υποσαχάρια Αφρική.

Το ίδιο ακριβώς θέμα έθεσε στον Τέρενς Κουίκ και ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Μαλάουι.

Ο υφυπουργός Εξωτερικών δέχτηκε στο γραφείο του τον Χρήστο Σκορδή, με τον τελευταίο να δηλώνει: «Δεν ζητάμε πολλά». Στο Μαλάουι ζουν 120 Έλληνες με παιδιά ήδη τρίτης γενιάς. Η συντριπτική πλειοψηφία έλκει την καταγωγή της από τη Λήμνο και ασχολείται με τα καπνά και το εμπόριο. Στην πρωτεύουσα Λιλόνγκουε υπάρχει η ενορία του Αγίου Νεκταρίου, ενώ διπλωματικά το Μαλάουι ανήκει στην πρεσβεία μας στη Ζιμπάμπουε.

«Προσπαθούμε να κρατάμε ζωντανή την ελληνική γλώσσα. Είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε πολλά παιδιά, αλλά θα μας βοηθούσε ένα ψηφιακό πρόγραμμα εκμάθησης», ανέφερε ο Χρήστος Σκορδής. Ακόμα, ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση ελληνικές σημαίες και αφίσες για τις γιορτές της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου.

«Μπορεί να ζούμε μακριά, μπορεί να χρειαζόμαστε αεροπορικό ταξίδι 24 ωρών για να έρθουμε στην Αθήνα, αλλά μας λείπει η Ελλάδα», τόνισε ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Μαλάουι, και διατύπωσε ένα ακόμα αίτημα, που δεν είναι άλλο από την επαναλειτουργία του προγράμματος της ΕΡΤ, «κάτι που θα βοηθούσε και στο θέμα της γλώσσας».

Τέρενς Κουίκ: Αισθάνθηκα ντροπή που σε ένα ακόμα κράτος της της Υποσαχάριας Αφρικής, που υπάρχει ένας μικρός, αλλά πολύ δυναμικός ελληνισμός, δεν έχει πατήσει ποτέ το πόδι του μέλος ελληνικής κυβέρνησης.

Ο υφυπουργός Εξωτερικών έκανε λόγο για έναν διάσπαρτο ελληνισμό στην αφρικανική ήπειρο «που ποτέ δεν ζήτησε τίποτα από τη μητέρα πατρίδα, αλλά είναι πρόθυμος να βοηθήσει».  Όπως είπε, το υπουργείο Εξωτερικών εφαρμόζει ήδη ένα πρόγραμμα δράσεων στην Αφρική, στο πλαίσιο του οποίου πρόσφατα υπήρξε επιχειρηματική αποστολή σε Μοζαμβίκη, Μποτσουάνα και Νότια Αφρική με επικεφαλής τον ίδιο.

Από τη μεριά του ο Χρήστος Σκορδής κάλεσε τον υφυπουργό να επισκεφθεί και το Μαλάουι αλλά και τις γειτονικές χώρες που υπάρχει ένα δυναμικό κύτταρο Ελλήνων. 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Παιδιά ελληνικών οικογενειών στη χριστουγεννιάτικη γιορτή. Δεξιά ο μητροπολίτης Ιωάννης (φωτ.: Facebook / Orthodox Metropolis of Zambia and Malawi)

 

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις

WWW.LIMNOS.NEWS: "{Θρήνος στη Λήμνο για το χαμό του παληκαριού. Γιόρταζε με φίλους του τα γενέθλειά του  και   έφυγε ξαφνικά στα 35 του χρόνια. Απρόσμενα, άδικα και πέρα από κάθε λογική. Αναμένεται ο ιατροδικαστής να κλείσει την  τελευταία πράξη της τραγωδίας.

ΘΕΡΜΑ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ"

Σύμφωνα με δίκες μας πληροφορίες ο άτυχος 35χρονος , ο όποιος είναι απ την Παναγιά,  έπαθε απόφραξη αναπνευστικής οδού   (Πνίξιμο)  καθώς έτρωγε σουβλάκι…

Η μεταφορά του με το ΕΚΑΒ στο Νοσοκομείο δεν άλλαξε την πορεία των πραγμάτων αφού σε αυτή την περίπτωση η παρέμβαση πρέπει να είναι άμεση για την απόφραξη… που χρειάζεται εξειδικευμένες και δύσκολες  πρώτες βοήθειες…

 Η περίπτωση θανάτου από κακή κατάποση  αναφέρεται ως η 4η πιο συχνή αιτία θανάτου από ατύχημα.

H  συγκλονιστική, χριστουγεννιάτικη μάλιστα,  είδηση έχει βυθίσει στο πένθος όσους τον γνώριζαν,  και είναι πάρα πολλοί καθώς ήταν  ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός στην περιοχή του.

Πάντως για την αιτία  θανάτου,  ισχύει αυτό που αναφέρεται στο αρχικό δημοσίευμα του www.limnos.news

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις
Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017 12:15

ΓΙΑΤΙ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ ΤΑ ΦΟΙΝΙΚΑ;;;

Μέχρι τη 10ετια  του 1970, κάπου εκεί,  η λέξη μελομακάρονα δεν υπήρχε στη Λήμνο. Τότε υπήρχαν τα φοινίκια! Σίγουρα και στην παρασκευή και γεύση  είναι σήμερα διαφορετικά από τότε, όπως και τόσα άλλα γλυκά, όμως γιατί την πήρε η μπόρα  τη λέξη φοινίκια; Εντάξει φοινίκια και μελομακάρονα μοιάζουν, σήμερα είναι ίδια,   όμως το όνομα  γιατί;

Μελομακάρονα… άκου λέξη! Καλά τα περιχύνουν  με μέλι  όμως το δεύτερο  συνθετικό της λέξης,  τα μακαρόνια δηλαδή,  που κολλάει; Είδατε εσείς μακαρόνια να φέρνουν κάπως με τα φοινίκια; Ούτε καν οι χοντροκομμένες μακαρούνες!

Τα φοινίκια,  ειδικά όπως τα έκαναν παλιά σε μικρό  μέγεθος,  ήταν ίδια με τους χουρμάδες, τα νόστιμα προϊόντα της φοινικιάς.

Η Φοινικιά από την Αίγυπτο μέχρι την Κρήτη και την Κύπρο έκανε χουρμάδες ή  αλλιώς φοινίκια και  στη Λήμνο, στη Σμύρνη και οι άλλες γειτονικές περιοχές, αφού εδώ οι φοινικιές δεν κάρπιζαν, θυμηθείτε αυτήν που υπήρχε στην αυλή του Παντελίδειου,  τέτοιες μέρες έκαναν τεχνητούς χουρμάδες ίδιους με τους φυσικούς σε μέγεθος και χρώμα και ήταν  τα φοινίκια !  

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις
Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017 10:20

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ

Καπου αλλου,  η συγγραφεας του ρεαλιστικου αυτου χριστουγεννιάτικου διηγήματος  γράφει ότι είναι αμαρτια να ξεχνας! Ειδικά, συμπληρώνω εγώ,  αυτή την εποχή της άγνοιας και της φασιστικής επανόδου…

Η φωτογραφία είναι και αυτή ρεαλιστική καθώς δείχνει ένα σκελετωμένο παιδι,  οπως τα παιδια του διηγηματος,  στην Αγορα της Μύρινας  (τότε Κάστρο) να παρακολουθεί εμβρόντητο.  Η.Κ.    

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ

Γράφει η Βαρβάρα Βαγιάκου - Βλαχοπούλου

(Δημοσιεύτηκε: 7 Δεκεμβρίου 2011 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ )

Κάλε καμένε κοτζάμ άντρας να κλαις γιατί 'πνάς! Κλαίνε μαθές οι άντρες;»

Μπορεί οι άντρες να μην κλαίνε, η ψυχή όμως της ίδιας της Φωτεινιώς που ξεστόμιζε τις αντρειωμένες κουβέντες, έκλαιε πικρά και απαρηγόρητα μέσα στο ξυλιασμένο της κουφάρι. Πάνε τρεις μέρες τώρα, που δεν είχε ούτε μια “βρασά αρβύθια”, να ξεγελάσει την πείνα των παιδιών της. Δώδεκα χρονώ ο Κωνσταντής της και δέκα το Δεσποινιώ η αδερφή του, βρέθηκαν στα θεμέλια της ζωής τους δίχως σκαλωσιές. Έτσι, ζούσαν και αυτά, την κακοτυχιά της γενιάς τους που μέσα από το βλαστό της πέρασε η κατοχή.
«Βρωμο-Γερμαναράδες», μουρμούρισε ρουφώντας την αφυδατωμένη μύξα του ο Κωνσταντής ... πόση απαντοχή πια; Μπορεί να ήταν μικρός αλλά το ξέχειλο ποτήρι της πίκρας που έπινε η μάνα του το διαισθάνονταν και ας έκανε η ίδια τη γενναία. Ήταν ολοφάνερο πως είχε συνοψίσει τα καθήκοντά της σε ένα μόνο. Να βρει τροφή για να επιβιώσουν τα παιδιά της.
«...αφού οι άντρες δεν κλαίνε, δεν θα ξανακλάψω και εγώ», μουρμούρισε ο Κωνσταντής και ένιωσε άντρας. Στην όποια κατοχή το πνεύμα αντιδρά επιθετικά. Τράβηξε τον μπερντέ που 'μπόδιζε τα μπάσματα του Βοριά απ’ τις χαραμάδες της οξώπορτας, πάτησε την τσάγρα, βγήκε. Βγήκε απ’ το παιδί και μπήκε στον άντρα. Έκλεισε πίσω του την πόρτα αποφασιστικά.
«Πού πας;» ακούστηκε η φωνή της Φωτεινιώς.
«Στο Μούδρο», απάντησε ξερά ο Κωνσταντής και άφησε τη μάνα του μεσοπέλαγα. «...Μαρέ... μη κάμ’ς καμιά παλαβομάρα Χριστουγεννιάτ’κα και σι ψάχνουμ’!» Μπορεί η εποχή να μην επέτρεπε παιχνίδια αλλά ο δωδεκάχρονος μια γλυκερή χαρά της ζαβολιάς την ένιωσε. Έσυρε τα ξυλιασμένα του γυμνοπόδαρα στο πλυσταριό, βούτηξε τον μαστραπά, πλατσούρισε στα λασπόνερα που είχε αφήσει το νυχτερινό μπουρίνι και ξεκίνησε. Μπρος το ξύλινο πορτί του Σταύρου, σφύριξε ξέπνοα μα συνθηματικά. Ο φιλαράκος του πετάχτηκε στην αξάτα, κατέβηκε τα χορταριασμένα λασπόχτιστα σκαλιά και με αποχαυνωμένη απ’ την πείνα φωνή ρώτησε «Τι θες ρε πρωί πρωί;»
«Πάμε ... πάρ' το κάδο τσ' κατσίκας και προχώρα.»
«Πού πάμε;»
«Έλα ρε σι λέγω», είπε ο Κωσταντής και τον τράβηξε απ’ το κουρελιασμένο του ρούχο.
Είχε ακούσει τον μπαρμπα-Φωτή να λέει, πως στο Μούδρο, άμα στηθείς εκεί κατά το μεσημέρι, έξω απ’ το μαγειρειό, την ώρα που ο γερμανός στρατιώτης βγαίνει να πετάξει τα σκουπιδοαπόφαγα, μπορεί να φιλοτιμηθεί να σου τα ρίξει στον κουβά σου. Έτσι, μέσα στη μαύρη ανάσα της νύχτας, εκκολάφτηκε η ελπίδα και πρωί πρωί γεννήθηκε. Αν δεν ελπίσεις, το ανέλπιστο δεν θα σου 'ρθει ποτέ.
«Έχουν ρε φιλότιμο αυτοί;»
«Τι ξέρ'ς τι γίνεται καμιά φορά. Πάμε;»
«Πάμε», ακούστηκε η φωνή του Σταύρου μέσα απ’ το στεγνό του στέρνο.
Ένα μισοπαντέλονο με φαρδιά ετερόχρωμα αλατζαδένια μπαλώματα στα γόνατα, άφηνε ξεσκέπαστες τις κοκκαλιάρικες πατούσες του, που απ’ τη λαχτάρα και ηδονική ελπίδα να φάει κάτι, δεν είδε τη νερολακούβα ο Σταύρος και βούλιαξε ίσαμε τα καλαμοβράκια.
«Ρε συ έβρεξε πολύ... θα φτρώς μπάρεμ κάνα ζωχαδέλ’;» είπε και πέρασε με καμπουριαστό κορμί κάτω απ’ τα σκαλοπάτια της αξάτας, στον αχυρώνα, εκεί που κάποτε έβαζαν τις κατσίκες και τις άρμεγαν. Βούτηξε τον τρύπιο τενεκεδένιο κάδο. «Πάμε κι ο Θεός βοηθός», είπε. «Να κανονίσουμ’ να ‘μαστε εκεί κατά το μεσμέρ’ μη πάγ’ κι ο κόπος μας χαμένος.»
Έτριψε τις παλάμες του και ρούφηξε το σάλιο του
«Τι τρώνε τα Χριστούγεννα αυτοί ρε;» Τρομάρα τους ... Το ‘χαν πλατύνει τ’ όνειρο ... μέσα του χώρεσε και η επιλογή. Ρούφηξαν τα σάλια τους. Ο Σταύρος την τελευταία φορά που είχε μασήσει πατατόφλουδες ήταν πριν τρεις ημέρες. Γερμανοσκούπιδα ήταν κι αυτές. Τις είχε εξασφαλίσει ο παππούς του απ’ το γερμανικό φυλάκιο με κίνδυνο να τον τουφεκίσουν αν τον έπιαναν.
Η απόφαση είχε παρθεί. Λύχνα - Μούδρο πέντε χιλιόμετρα ήταν. Θα το κάλυπταν σε καμιά ωρίτσα. Ο καιρός είχε αποφορτιστεί με το βραδινό πηχτό μπουρίνι. Ένα διαπεραστικό βοριαδάκι φύσαγε, έσπρωχνε προς τον κόλπο απομεινάρια σύννεφα στραγγισμένα. Ένα άγουρο μισοφέγγαρο, θολό, αχνόφεγγε αφηρημένο στο γαλάζιο. Προφανώς έψαχνε κάποια φάτνη να φωτίσει τούτη την Άγια Νύχτα που 'ρχονταν. Μα πού! ... τέτοια φάτνη κατά ‘δω μεριά δεν υπήρχε. Υπήρχε μόνο μια απόφαση του «Ή ταν ή επί τας.» Οι πατούσες τους θαρρείς πως ήταν σολιασμένες. Δυο χρόνια τώρα, από τότε που πάτησαν στο νησί την αρβύλα τους οι Γερμανοί, είχαν να φορέσουν παπούτσια. Τα τελευταία που είχε φορέσει ο Κωσταντής ήταν τα τσερβούλια του πάππου του, αλλά πόσο ν’ αντέξουν κι αυτά; Από προβιά ήταν καμωμένα, σ’ ένα χρόνο μέσα έλιωσαν. Πού να βρεθούν οι προβιές τώρα πια! Όλα τα ζωντανά τους τα 'χαν πάρει οι καταραμένοι. Τα έσφαξαν, τα έφαγαν, να 'ταν κι άλλα. Άτιμη φάρα ... νοικοκυραίοι άνθρωποι τους κατάντησαν να γυρνούν ξυπόλητοι χειμώνα - καλοκαίρι.
Πήραν το δρόμο. Ο Κωσταντής με τον μαστραπά της μπουγάδας, ο Σταύρος με τον τρύπιο κάδο της κατσίκας. Η απόσταση δεν τους φόβιζε. Το μόνο που φοβόταν ήταν μη βρεθεί στο δρόμο τους ο Γρηγόρης, η «Πενταρούλα». Τυφλός ήταν ο Γρηγόρης. Ένας κακομούτσουνος ζητιάνος, κουρελοντυμένος, που βρώμαγε ξινίλα, με μια μπαστούνα στο χέρι ίσα με το μπόι του. Μια μπαστούνα που θέριζε όποιον οσφρίζονταν κοντά του, γιατί σύμφωνα με το άδικο της εποχής πνεύμα, τον κατάτρεχαν και τον κορόιδευαν. Πριν απ’ την κατοχή, ζητιάνευε πεντάρες, εξ ου και το «Πενταρούλα». Τώρα πια, η ζητιανιά της εποχής ήταν το ξεροκόμματο κι όλοι ζητιάνοι είχαν καταντήσει. Ανθρωπάκος φουκαράς ήταν λοιπόν η Πενταρούλα, αλλά, επειδή χτυπούσε ανελέητα, ήταν ο φόβος και ο τρόμος των παιδιών. Ο μπαμπούλας, που κατά τη λογική των μανάδων, έπρεπε να φοβούνται τα παιδιά για να βάζουν οι ίδιες σε τάξη τις αταξίες τους. Αυτό και μόνο φοβόντουσαν οι δυο μπόμπιρες που ξεκίνησαν απ’ τα Λύχνα να πάνε στο Μούδρο, να τη στήσουν έξω απ’ μαγειρειό. Ελπίδα; Η «τύχη» τους να συναντήσει την ευαισθησία του φιλότιμου εκείνου Γερμανού που θα ‘βγαζε στο κάδο τα σκουπίδια. Μπορεί να ήταν και ο ίδιος πατέρας. Πού ξέρεις; Το βοριαδάκι που τους φύσαγε πισώπλατα, τους τάχυνε το βήμα και τους ακόνιζε την ελπίδα. Δυο σκελετωμένα κορμιά ελπιδοπόδαρα, με σύνθημα «Ή ταν ή επί τας» περπάταγαν μέσα στο άπορο κατοχικό τοπίο. Φύση νεκρή, ανάγλυφος ο θάνατος παντού, δέντρα γυμνά, χέρσοι αγροί, ούτε ένα ζώο να βοσκά, κορμιά σκελετωμένα, πλευρά άσαρκα, μόνο πετσί ... μα κάτω απ’ το πετσί οι φλέβες ζωντανές ... και κείνο το ανέσπερο φεγγάρι να ψάχνει διαρκώς τη φάτνη.
Δεν γνώριζαν αν θα κερδίσουν ή αν θα χάσουν απ’ το τολμηρό τους εγχείρημα. Όμως η ένταση τους κρατούσε γοργοπόδαρους. Θα 'ταν έντεκα που έφτασαν στην είσοδο του χωριού στον Πλώργο. Τα μικρά πετρόχτιστα σπιτάκια έκοψαν λίγο το βοριά. Οι δυο μπόμπιρες κοντοστάθηκαν. Τακτοποίησαν τη σκέψη τους και κάθισαν πίσω από ένα μαντρότοιχο να ξεκουραστούν. Είχαν λίγη ώρα στη διάθεσή τους. Καλά τα είχαν καταφέρει. Κάλυψαν τα πέντε χιλιόμετρα αρκετά γρήγορα. Ίσως το βοριαδάκι να βοήθησε, ίσως ο φόβος μη συναντήσουν την Πενταρούλα, οπωσδήποτε όμως η ελπίδα ήταν εκείνη που τους έκανε γοργοπόδαρους με τη λάμψη της θετικής πιθανότητας στα μάτια.
Το επόμενο μισάωρο τους βρήκε κουρνιασμένους στον πλαϊνό πέτρινο τοίχο του μαγειρειού. Δυο ψυχούλες τρομαγμένες, με χριστουγεννιάτικο όνειρο να φάνε. Κάθε που έτριζε το άνοιγμα της πόρτας σκιρτούσε μέσα τους ο φόβος και τους βίαζε. Φόβος, ελπίδα, λαχτάρα είχαν γίνει ένας δυνατός μα αξιολύπητος κορμός έτοιμος να ορμίσει ή να σωριαστεί ... και δυο κοκκαλιασμένα χεράκια να προτείνουν σε επαιτεία έναν μαστραπά και ένα τρύπιο κάδο, απομεινάρια καταρρακωμένης αξιοπρέπειας που τη χειρίζονταν πεινασμένα παιδικά όνειρα. Παιδικό όνειρο το φαΐ!!! Παιδί πράμα να επιζητάς τον ύπνο μήπως και ονειρευτείς πως τρως.
Και ξαφνικά ... ένα μπουμ έκαμε η καρδιά και βγήκε τσίτσιδη, σεργιάνι «στην τύχη». Η βροντή της γερμανικής αρβύλας που φάνηκε μετά το τρίξιμο της πόρτας ήταν κατοχική. Ασυναίσθητα, με ετοιμόρροπη απ’ το φόβο κομψότητα, οι δυο Αγιάννηδες, πρότειναν τα μπακράτσια τους μπρος στο «φιλότιμο» του σκουπιοκρατούντα γερμαναρά, με την κόμη σε απόχρωση άχυρου και το ξεθωριασμένο γαλανό των ματιών του κατεψυγμένο.
Σήκωσε τη διαολοποδάρα του την τριπλοσολιασμένη, την πισωγύρισε να πάρει φόρα, και με δύναμη τη σβούριξε σε ντουμπλέ στα άσαρκα πισινά των δυο πεινασμένων παιδιών. Ο πόνος χτύπησε κατάφατσα το όνειρο. Τέσσερα σπινθηροβόλα ματάκια είχαν χάσει το τσαγανό τους και είχαν μείνει γούβες ακατοίκητες. Από πού να τρέξει δάκρυ; Πετρωμένα έβλεπαν τα τενεκέδια τους να κάμουν καραμπόλες στην κατηφοριά. Μια πέτρινη ψυχή ρεύονταν απολαυστικά τη χώνεψη ενός παιδικού χριστουγεννιάτικου ονείρου. Ο Γερμαναράς, με ξεγυμνωμένα πια τα ένστικτα του κατακτητή άφησε ένα επιτακτικό ουρλιαχτό. Ένας δωσίλογος χαφιές σημαδεμένος με τικ στο δεξί το μάτι, εμφανίστηκε. Βούτηξε τα δυο ξυλιασμένα, αποσβολωμένα δωδεκάχρονα κουρελόψυχα και τα έσυρε στην άκρη του χωριού σε μια ξυλιασμένη σκοτεινή αποθήκη-φυλακή. Δυο άσαρκα κουφάρια, δυο άψυχα σακιά, έπεσαν στο τσιμεντένιο δάπεδο, το ένα δίπλα στ’ άλλο κι έβγαλαν ένα κουφό γδούπο.
«Βρωμόπαιδα του κερατά, φαΐ θέλατε, ε; Ψοφήστε τώρα εδώ.»
Μια φωνή σκουριασμένου μεντεσέ γκρίνιασε και η σιδερένια πόρτα έκλεισε με δύναμη παίρνοντας μαζί της το φως. Ένα βαρύ σκοτάδι, βαρύτερο απ’ τη σιδεριά, τους ρούφηξε την όραση και μια έντονη μυρωδιά ξινίλας που κάτι τους θύμιζε τους μπούκωσε τη μύτη. Το τρεμάμενο χεράκι του Κωσταντή έψαξε το κουρελοπαντέλονο του Σταύρου κι ένιωσε παρηγοριά μέσα στην αποπνικτική παγωμένη μαυρίλα. Όταν το μάτι τους τη συνήθισε, ο ένας σφίχτηκε πάνω στον άλλο, γένηκαν ένα σύμπλεγμα για ν’ αντιμετωπίσουν την κορύφωση της κακοτυχιάς τους. Απέναντί τους, στη δεξιά γωνιά, δίπλα σ’ ένα παραθύρι καρφωμένο με σανίδες, που άφηναν με τσιγκουνιά να γλιστρά μια αμυδρή δέσμη φωτός, ξεχώρισε η ματιά τους την Πενταρούλα.
«Ανάθεμα τη φάρα σας Γερμαναράδες», έβριζε.
Ποιος ξέρει γιατί; τον είχαν ρίξει κι αυτόν στη φυλακή. Η Πενταρούλα!!! Ο φόβος και ο τρόμος των παιδιών στην απόλυτη ξεφτίλα ... μα πάντα φόβος. Η δαμόκλειος σπάθη έστεκε ακουμπισμένη στον τοίχο, ετοιμόπιαστη.
«Ε όχι», ψιθύρισε ο Σταύρος. Τέτοια γκαντεμιά πια!!! 
«Σκάσε ρε, θα μας ακούσ’ και θα μας λιανίσ’ με τ’ μπαστούνα τ’», ψιθύρισε ο Κωσταντής και ο ψίθυρος έπεσε βροντή μες στην απόλυτη μαύρη σιωπή του χώρου που ανάσαινε αγωνία.
«Ποιος είναι εδώ;» βρόντηξε η Πενταρούλα κι έκαμε να πιάσει τη μαγκούρα του, η οποία γλίστρησε, του ξέφυγε και μ' ένα βιμπράτο ήχο έπεσε στο τσιμεντένιο δάπεδο. Οι μπόμπιρες αγκαλιάστηκαν. Η αναπνοή τους έβγαινε με το σταγονόμετρο και οι καρδιές τους χτυπούσαν συγχρονισμένες σα τρεχαντηρίσια μηχανή. Στην απέναντι αριστερή γωνιά η ματιά τους ξεχώρισε το σιδερένιο σκελετό ενός σκουριασμένου σουμιέ. Χώρισαν αθόρυβα τις αγκαλιές τους και ψαχουλευτά προσπάθησαν να καθίσουν στην πιο κοντινή γωνιά του η οποία ελαφρώς ακροβατούσε και καθώς δέχτηκε το αξιολύπητο βάρος τους έπεσε απότομα στο δάπεδο, παρασύροντας τους δυο μπόμπιρες που βούλιαξαν στον τρόμο τους.
«Ποιος είναι εδώ, γαμώτο;» ούρλιαξε ξανά η Πενταρούλα κι άρχισε να ψάχνει τη μαγκούρα του που στο πέσιμό της είχε κάπως απομακρυνθεί απ’ την ακτίνα των χεριών του. Μονομιάς ο Κωσταντής γένηκε Ηρακλής ... Πρωταγωνιστής τούτης της βουβής, ασπρόμαυρης ταινίας.
«Από τότε που μ’ εμπόδισε ένας άνεμος – έλεγε ο Νίτσε – μ’ όλους τους ανέμους ταξιδεύω.»
… Ακροπατώντας άγγιξε σιγά σιγά την άκρη της ρυπαρής μαγκούρας. Αυτή υπάκουσε και σχεδόν αθόρυβα σύρθηκε απ’ τον επίδοξο Ηρακλή στο κενό που άφηνε ο σκουριασμένος γύρος του σουμιέ. Μια σιγουριά την ένιωσαν. Με απόλυτη προσεκτικότητα έκατσε στην απέναντι του Σταύρου γωνιά και ισορρόπησε το σουμιέ. Οι μύτες των ξυλιασμένων τους ποδιών ίσα ίσα ακουμπούσαν στο τσιμέντο. Ένιωσαν να ακροβατούνε σε τεντωμένο σκοινί.
Με τα μάτια ορθάνοιχτα μες στην απέραντη σιωπή, το βλέμμα ακίνητο, νεκρό μες στο σκοτάδι, την προσοχή τους στην ισορροπία του σουμιέ, μην τους ξεφύγει και ταράξουν το ξεκούρδιστο ροχαλητό της Πενταρούλας, τα δυο παιδιά ΟΧΙ: δεν είχαν την τύχη να μετρούνε τ’ άστρα απόψε. Μετρούσαν τις σταλαματιές του χρόνου. Πόσο αλήθεια αγωνίζεσαι ζωή για να υπάρξεις! Η παιδική τους αθωότητα στο βωμό της σκληρής πραγματικότητας. Ποιο παραμύθι να τους γοητεύσει πια από εδώ και πέρα ... και κείνο το θολό ανέσπερο φεγγάρι ψάχνει τη φάτνη τους ακόμα. Τυλίχτηκαν την παγωνιά της νύχτας. Ήταν η μεγαλύτερη νύχτα της ζωής τους. Ταχιά ξημέρωναν Χριστούγεννα ... Οι δυο Αγιάννηδες «έδεσαν τις καρδιές τους και μεγαλώσανε.»
 
Καλά Χριστούγεννα!!!

Βαρβάρα Βαγιάκου-Βλαχοπούλου

 

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις
Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017 09:50

ΤΟ ΧΑΣΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΠΑΚΙΑ...

 

ΑΝΤΕ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ:  ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΑΣΙΣ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΑΠΑΚΙΑ,  ΑΦΟΥ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΑΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ !

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 Σύλληψη ενός ατόμου στη Μυτιλήνη, για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών και για παράβαση της νομοθεσίας περί αθλητισμού

Σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία κακουργηματικού χαρακτήρα

Συνελήφθη, χθες (22-12-2017) στη Μυτιλήνη, από αστυνομικούς του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Μυτιλήνης, ένας ημεδαπός, ηλικίας 24 ετών, σε βάρος του οποίου σχηματίστηκε δικογραφία κακουργηματικού χαρακτήρα, για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών και για παράβαση της νομοθεσίας περί αθλητισμού.

Ειδικότερα, μετά από κατάλληλη αξιολόγηση και αξιοποίηση στοιχείων, πραγματοποιήθηκε νομότυπη έρευνα στην οικία του 24χρονου στη Μυτιλήνη, κατά την οποία βρέθηκαν και κατασχέθηκαν μία (1) νάιλον συσκευασία με ποσότητα ακατέργαστης κάνναβης (χασίς), βάρους -157- γραμμαρίων, καθώς επίσης δεκαπέντε (15) δισκία και δεκαέξι (16) φιαλίδια υγρού σκευάσματος, για τα οποία δεν υπήρχε ιατρική συνταγή, ενώ όπως διαπιστώθηκε εμπίπτουν στις απαγορευμένες, από τις διατάξεις της αθλητικής νομοθεσίας, ουσίες.

Από την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης, προέκυψε ότι η παραπάνω ποσότητα κάνναβης προοριζόταν για διάθεσή της σε τρίτους, έναντι χρηματικής αμοιβής.

Προανάκριση διενεργείται από την Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Μυτιλήνης.

 

 

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις

ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 Γράφει, ο Θόδωρος Δημητριάδης

 Η Εύα Γκόρτον το 1935 ήταν νοσοκόμα στα επείγοντα σε ένα νοσοκομείο στο Λονδίνο που εφημέρευε, όταν μια μέρα, παραμονή Χριστουγέννων, έφεραν έναν Γερμανό φοιτητή, που σπούδαζε στο γειτονικό πανεπιστήμιο, σε κρίσιμη κατάσταση με βαριά πνευμονία. Το γιατροί έκαναν ότι μπορούσαν, αλλά δεν του έδιναν ζωή περισσότερο από μερικές ώρες. Εκείνες τις τελευταίες ώρες της ζωής του ο Γερμανός φοιτητής παρακάλεσε θερμά τη νοσοκόμα Εύα Γκόρτον,

 “Ξέρω ότι αν κοιμηθώ, δεν θα ξαναξυπνήσω. Γι’ αυτό σε παρακαλώ, τη νύχτα μη μ’ αφήσεις να με πάρει ο ύπνος και πεθάνω, μέχρι να ξημερώσουν αύριο τα Χριστούγεννα”.

 Έτσι και έγινε. Η Εύα όλη νύχτα του διάβαζε τις ιστορίες για τη γέννηση του Χριστού, τους βοσκούς, το άστρο της Βηθλεέμ, τους μάγους με τα δώρα, και πότε - πότε του τραγουδούσε την Άγια Νύχτα, τον Μικρό τυμπανιστή, το Έλατο και άλλα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Κι όταν έβλεπε ότι από την εξάντληση τον έπαιρνε ο ύπνος, ίσως για τελευταία φορά, τον σκουντούσε ελαφρά να συνέλθει και να μείνει ξύπνιος.

Ξημέρωσε έτσι η μέρα των Χριστουγέννων. Και τότε έγινε πραγματικά ένα θαύμα. Ο Γερμανός φοιτητής άρχισε να συνέρχεται και γιόρτασε τα Χριστούγεννα μαζί με τους άλλους ασθενείς και τους γιατρούς, που δεν πίστευαν στα μάτια τους για την ξαφνική βελτίωση της κατάστασης του. Σε μια βδομάδα μάλιστα του έδωσαν εξιτήριο.

Από τότε πέρασαν μερικά χρόνια. Η Αγγλία όπως όλη η Ευρώπη μπήκε στον πόλεμο με τη Γερμανία και η Εύα Γκόρτον επιστρατεύτηκε και στάλθηκε στην κατεχόμενη από Γερμανούς ναζί Νορβηγία να προσφέρει ιατρικές υπηρεσίες, επειδή ήξερε νορβηγικά και ήταν και σκιέρ. Για κακή της τύχη μια μέρα οι Γερμανοί την συνέλαβαν μαζί με άλλους Νορβηγούς, κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και την οδήγησαν για εκτέλεση.

 

Εκείνη τη μέρα η Εύα προσευχήθηκε ο θάνατος της να είναι σύντομος και να μη την βασανίσουν. Όταν ήλθε η ώρα για την εκτέλεση την έσπρωξαν σε ένα σκοτεινό ανακριτικό δωμάτιο. Εκεί την περίμενε ένας Γερμανός αξιωματικός, ο οποίος, όταν έμειναν μόνοι, έβγαλε το πιστόλι και τη σημάδεψε στο κεφάλι. Την κοίταξε καλά στα μάτια για πολλή ώρα. Κατόπιν, χαμήλωσε το πιστόλι, έβγαλε το στρατιωτικό του πηλίκιο και της αποκαλύφτηκε. Ήταν ο παλιός φοιτητής που είχε νοσηλευτεί στο Λονδίνο. Και με έντονη συγκίνηση, αυτός ο σκληρός ναζί, με το πιστόλι στο χέρι της έδειξε μια μυστική πόρτα πίσω του και της είπε,

 

-           Σήκω και φύγε να σωθείς… Πρέπει να σου ανταποδώσω κάτι… Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής μου… Μου τα χάρισες εσύ πριν από χρόνια στο Λονδίνο όταν νοσηλευόμουν εκεί στα επείγοντα στο νοσοκομείο…

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Ειδήσεις
Σελίδα 1 από 4

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

ΣΤΗΝ ΤΑΧΕΩΣ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΛΗΜΝΟ !!!

Αγγελία για Κότσινα Λήμνου

Πωλείται, δίνετε αντιπαροχή ή με συνεργασία για αξιοποίηση, 15 στρέμματα εντός σχεδίου με κάλυψη 70% !

Έχει σχέδια για 240 κλίνες με άδεια ξενοδοχείου. Πρόσοψη στην αμμώδη παραλία του Κότσινα (Φωτογραφία) . Φως και νερό.

Επίσης 90 στρέμματα εκτός σχεδίου με πρόσοψη 500 μέτρα στην παραλία, φως και νερό.

Τηλέφωνο

6947822444