17 Ιανουαρίου 2019
   Διαβάστε αυτή την εβδομάδα 

Μόνο θέματα των Ημερών οι αναρτήσεις μας,   και  σε αυτό το πλαίσιο μεταφέρω  από  FB την εικόνα από την εκκλησία της Καλλιθέας  του σπουδαίου Λημνιού Ζωγράφου Γρηγόρη Παπαμαλή,  Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, έργο του 1922!

Η φωτογραφική καταγραφή  της  και η δημοσιοποίηση, και  με την ευκαιρία  των Χριστουγέννων,   στο διαδίκτυο είναι της Ασπας Αρώνη  - Κότσαλη

Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης

 Η Εύα Γκόρτον το 1936 ήταν νοσοκόμα στα επείγοντα περιστατικά σε ένα νοσοκομείο στο Λονδίνο που εφημέρευε, όταν μια μέρα, παραμονή Χριστουγέννων, έφεραν έναν Γερμανό φοιτητή, που σπούδαζε στο γειτονικό πανεπιστήμιο, σε κρίσιμη κατάσταση με βαριά πνευμονία.

Το ιατρικό συμβούλιο έκανε ότι μπορούσε, αλλά δεν του έδινε ζωή περισσότερο από μερικές ώρες. Εκείνες τις τελευταίες ώρες της ζωής του ο Γερμανός φοιτητής παρακάλεσε θερμά τη νοσοκόμα Εύα Γκόρτον,

 “Ξέρω ότι αν κοιμηθώ, δεν θα ξαναξυπνήσω. Γι’ αυτό σε παρακαλώ, τη νύχτα μη μ’ αφήσεις να με πάρει ο ύπνος και πεθάνω μέχρι να ξημερώσουν αύριο τα Χριστούγεννα”.

 Έτσι και έγινε. Η Εύα όλη νύχτα του διάβαζε τις ιστορίες για τη γέννηση του Χριστού, για τους βοσκούς, το άστρο της Βηθλεέμ, τους μάγους με τα δώρα, και πότε - πότε του τραγουδούσε την Άγια Νύχτα, το Έλατο, τον Μικρό τυμπανιστή και άλλα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Κι όταν έβλεπε ότι από την εξάντληση τον έπαιρνε ο ύπνος, ίσως για τελευταία φορά, τον σκουντούσε ελαφρά να συνέλθει και να μείνει ξύπνιος.

 Ξημέρωσε έτσι η μέρα των Χριστουγέννων. Και τότε έγινε πραγματικά ένα θαύμα. Ο Γερμανός φοιτητής άρχισε να συνέρχεται και γιόρτασε τα Χριστούγεννα μαζί με τους άλλους ασθενείς και τους γιατρούς της εφημερίας, που δεν πίστευαν στα μάτια τους για την ξαφνική βελτίωση της κατάστασης του. Σε μια βδομάδα μάλιστα του έδωσαν εξιτήριο.

 Από τότε πέρασαν μερικά χρόνια. Η Αγγλία όπως όλη η Ευρώπη μπήκε στον πόλεμο με τη Γερμανία και η Εύα Γκόρτον επιστρατεύτηκε και στάλθηκε στην κατεχόμενη από Γερμανούς ναζί στη Νορβηγία να προσφέρει ιατρικές υπηρεσίες, επειδή ήξερε νορβηγικά και ήταν και σκιέρ.

Για κακή της τύχη μια μέρα οι Γερμανοί την συνέλαβαν μαζί με άλλους Νορβηγούς, κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και την οδήγησαν για εκτέλεση.

 Εκείνη τη μέρα η Εύα προσευχήθηκε ο θάνατος της να είναι σύντομος και να μη την βασανίσουν.

 Όταν ήλθε η ώρα για την εκτέλεση την έσπρωξαν σε ένα σκοτεινό ανακριτικό δωμάτιο. Εκεί την περίμενε ένας Γερμανός αξιωματικός, ο οποίος, όταν έμειναν μόνοι, έβγαλε το πιστόλι και τη σημάδεψε στο κεφάλι.

Την κοίταξε καλά στα μάτια για πολλή ώρα. Κατόπιν, χαμήλωσε το πιστόλι, έβγαλε το στρατιωτικό του πηλίκιο και της αποκαλύφτηκε. Ήταν ο παλιός φοιτητής που είχε νοσηλευτεί στο Λονδίνο.

Και με έντονη συγκίνηση, αυτός ο σκληρός ναζί, με το πιστόλι στο χέρι της έδειξε μια μυστική πόρτα πίσω του, της χάρισε τη ζωή, και της είπε,

 -            Σήκω πήγαινε… Φύγε να σωθείς…    Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πιο όμορφα Χριστούγεννα που μου χάρισες στο Λονδίνο εκεί στα επείγοντα περιστατικά στο νοσοκομείο…

 

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018 13:29

Η ΗΡΩΙΔΑ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ ΕΜΠΝΕΕΙ ΑΚΟΜΑ...ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ.

Γράφτηκε από τον

Τη Φωτογραφία με αυτόν τον καταπληκτικό Πίνακα που απεικονίζει την Ηρωίδα της Λήμνου Μερούλα να μάχεται με το σπαθί στο χέρι μας την  έστειλε μαζί με το παρακάτω κείμενο ο Λευτέρης Κογκαλίδης, Θεσσαλονικιός,  πανελλήνιας εμβέλειας μουσικός και Ραδιοφωνικός  Παραγωγός, με παγκόσμιες συνδέσεις γύρω απο τα Ραδιοφωνικά θέματα και απο 30ετιας Φίλος της Λήμνου. Η.Κ.

 Η ΗΡΩΙΔΑ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ ΕΜΠΝΕΕΙ ΑΚΟΜΑ...ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ.
Ο ζωγραφος της Θεσσαλονικης Αγγελος Παπουτσης διαβασε ενα κειμενο της Μαριας Λαμπαδαριδου-Ποθου για την συναρπαστικη ζωη της ηρωιδας της Λημνου, που αψηφισε τους Τουρκους εισβολεις, υψωσε το σπαθι της κι ενεπνευσε τους συμπατριωτες της να αντεπιτεθουν. Ηταν το εναυσμα για να αποτυπωσει σε εναν υπεροχο πινακα, με ζωντανα χρωματα και αληθοφανεια ασυνηθιστη, την ιστορικη στιγμη.Θελει το επομενο καλοκαιρι να εκθεσει το εργο του στην Λημνο.Ο πινακας θα εκτιθεται μεχρι αυριο στο Φεστιβαλ Εικαστικων Τεχνων στο ξενοδοχειο 'Καψης' της Θεσσαλονικης.

Ο Αχιλλέας Αρχοντίδης, το έμαθα από την παρακάτω ανάρτηση του  Στ. Τραγάρα, έφυγε απο τη ζωή σε ηλικία 64 ετών. Έμαθα και κάποιες άλλες Ατσικιώτικες λεπτομέρειες της ζωής του

Ως πολίτης της Λήμνου ο Αχιλλέας ήταν  από εκείνους που δεν έβγαζαν την ουρά τους απ έξω για θέματα που έτρεχαν μπροστά στα μάτια του. Με αυτή την  έννοια είχε ασχοληθεί με τα κοινά και αν και ήπιος,  όπως λέει ο Σταύρος, ο Αχιλλέας ήταν μαχητικός και επίμονος… Εχω μιλήσει μαζί του σε εκπομπές του ΡΑΔΙΟ ΑΛΦΑ για διάφορα θέματα της Αστικής και της Αγροτιάς, κυρίως,  και έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους.   

Η Ανάρτηση στο fb  του Σταύρου Τραγάρα.

ΕΦΥΓΕ Ο ΑΤΣΙΚΙΩΤΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΑΡΧΟΝΤΙΔΗΣ

Πάει και ο Αχιλλέας. Η σειρά, στα 64. Συγχωριανός και παιδικός φίλος. Συμμαθητής στο δημοτικό. Συμμαθητής και συγκάτοικος στο γυμνάσιο, τότε που νοικιάζαμε μια καμαρούλα ανά δύο παιδάκια στην πρωτεύουσα. Καλοκάγαθος και πρόσχαρος, ψυχούλα. Γεια σου παλιοσειρά, με προσφωνούσε γεμάτος χαρά, μόλις με έβλεπε. Αυθόρμητος και λεοντόκαρδος. Δεν κώλωνε μπροστά σε κανένα κίνδυνο. Θυμάμαι στο δημοτικό, είχε βγάλει με το στυλό ένα γερό δόντι του, για ένα παιδικό πείσμα. Του άρεσε ο χορός, χαιρόταν να χορεύει ζεϊμπέκικο. Ήταν ένας ευθύς, καθαρός άνθρωπος, και ένας στοργικός οικογενειάρχης. Τα τελευταία χρόνια είχε προβλήματα υγείας. Το καλοκαίρι τον είδα, ήταν χαρούμενος, πήγαινε καλύτερα. Το μόνο που με ενοχλεί, μου είπε αστειευόμενος, είναι που δε μπορώ να χορεύω. Για πολλά χρόνια στην αυτοδιοίκηση, ο θάνατος τον βρήκε εν ενεργεία πρόεδρο της Ατσικής. Γεια σου παλιοσειρά Αχιλλέα, φίλε, και καλό σου ταξίδι. Εύχομαι κουράγιο στην οικογένειά του.

 

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018 21:36

Το Αστερι του Κάστρου, ψηλα στον Ουρανό, ΜΟΝΑΔΙΚΟ !

Γράφτηκε από τον

Είναι προτέρημα και μάλιστα σπάνιο για τη Μύρινα να στολίζει  τους ουρανό της με ένα Χριστουγεννιάτικο Αστέρι στα Ύψη!

Το Κάστρο  δίνει τη δυνατότητα αυτή και έτσι το ΑΣΤΕΡΙ,   που εδώ και   περίπου μια 10ετια άρχισαν οι Δημοτικές Αρχές να φωτίζουν,  είναι  ένα μοναδικό στολίδι αυτών των ημερών.

Η κατασκευή του στην Κορυφή του Κάστρου  ξεκίνησε από τον αείμνηστο Λουκά Χαψή, Δημοτικό Σύμβουλο της Δημαρχίας Νίκου Κορνιώτη. Εκτοτε καθιερώθηκε ανελλιπώς  και φέτος είναι  ιδιαίτερα φωτεινό και ψηλωμενο !  

 

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018 12:54

Με την ΚΥΜΗ; Δεν νομιζω...

Γράφτηκε από τον

Άνετα, θα έλεγα, ο ΗΦΑΙΣΤΟΣ, ξεπέρασε και την ΚΥΜΗ και με 5 νίκες - 5 ήττες είναι στη μέση της βαθμολογίας. 

Η  ΚΥΜΗ,   αντίστοιχα,  βρίσκεται στη 14η και τελευταία θέση με 1 νίκη - 9 ήττες  και  βεβαίως από τώρα υποψήφια για αποχώρηση από την κατηγορία.

 Η αντίδραση της ΚΥΜΗΣ,  στο τέλος, με κάποια τρίποντα και "γιούρια"  δεν συνιστούσε απειλή και περισσότερο οφείλεται στη σιγουριά του σκορ από τον ΗΦΑΙΣΤΟ, ο οποίος έκανε κάποιες δόκιμες και έλεγχο του χρόνου.

 Με άλλη ομάδα,  πιο κάτω από εμάς,  ίσως θα είχε  κάποιο νόημα να διατηρήσουμε την  διαφορά στο μέγιστο σημείο της,   στους 15 και 20 πόντους,   για την περίπτωση ισοβαθμίας, όμως με την συμπαθή και γειτονική  ΚΥΜΗ … δεν νομίζω!

 

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018 12:15

ΑΡΧΙΣΑΝ, ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ, ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ !

Γράφτηκε από τον

Εντυπωσίασαν,  ηχητικά και εμφανισιακά,  τα παιδιά του Λυκείου Ελληνίδων λέγοντας τα Κάλαντα στην Αγορά της Μύρινας,  σήμερα (23/12) το μεσημέρι με σύμμαχο τον  ηλιόλουστο καιρό . Οι φωτογραφίες με τα κινητά έπεφταν "βροχή",  έμαθα…

Το ίδιο έκανα και γω  όταν  ήρθαν στο ΡΑΔΙΟ ΑΛΦΑ,  μόνο που ο  χώρος ήταν μικρός για να έχω μια γενική εικονα και κάποια παιδιά έμειναν εκτός πλάνου.

Τα συνόδευε ο δάσκαλος  Μουσικής και Χορού,  Νάσος Χαλκάς και  μέλη του Δ.Σ.

Μας είπαν τα Λημνιά και τα Ικαριώτικα… όπως και οι φορεσιές τους,  Λημνιές και Νησιώτικες και τα αφιέρωσαν,  τα από ραδιοφώνου και ιντερνέτ  κάλαντα,  στους Λημνιους της Αυστραλίας.

 

Οι Λήμνιοι συνεχίζουν τις παραδόσεις και γιορτάζουν σαν οικογένεια

Νέα Υόρκη. Η Παλλημνιακή Αδελφότητα «Ηφαιστος» γιόρτασε και πάλι το παραδοσιακό έθιμο της αποσορτής, το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου, στο πολιτιστικό κέντρο της Αδελφότητας, στην Αστόρια.

Η εκδήλωση που γίνεται κάθε χρόνο αυτές τις μέρες, είναι μια ευκαιρία να συναντηθούν όλοι οι Λημνιοί και μαζί με φίλους και γνωστούς να γιορτάσουν τον ερχομό των Χριστουγέννων. Οπως έκαναν παλιά όλοι στην πατρίδα τους, όπου μεταξύ άλλων έσφαζαν και έτρωγαν και το γουρουνοπουλα, ή στην τοπική διάλεκτο τα «γουρτζέλια». Το πρώτο κομμάτι που έσφαζαν απο την κοιλιά και τον θώρακα του ζώου, το ονομαζαν «αποσορτή» και αυτό το κομμάτι οι νοικοκυρές το μαγείρευαν με λάχανο ή σέλινο ή το τηγάνιζαν.

Αν και απουσίαζε αυτή την φορά, ο πρόεδρος της Αδελφότητας λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων αλλά και κάποια βασικά στελέχη της διοίκησης, για διάφορους προσωπικούς λόγους, οι υπόλοιποι εργάτες του Δ.Σ. υποδεχόταν με χαμόγελο τα μέλη, τους φίλους και τους καλεσμένους τόσο του Ηφαιστου όσο και του γυναικείου τμήματος της Μαρούλας.

Στην όμορφη και γιορτινή ατμόσφαιρα συνέβαλε και το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δένδρο καθώς και τα χριστουγεννιάτικα φώτα μαζί με τα στολίδια και την διασκόσμηση σε κάθε τραπέζι.

Μετά την προσευχή απο τον πατέρα Ιωάννη Αντωνόπουλο, τον ρόλο της οικοδέσποινας ανέλαβε η αντιπρόεδρος της Μαρούλας κ.Πόπη Καραμόσχου, η οποία και καλωσόρισε τους καλεσμένους. Η πρόεδρος της Μαρούλας κ. Σούλα Δημητρόπουλου ήταν παρούσα αν και αντιμετώπιζε ενα κρυολόγημα.

Κοντά τους βρέθηκαν για άλλη μια χρονιά ο πρώην πρόεδρος κ. Δημήτρης Βεκιαρέλης καθώς και άλλοι πρώην πρόεδροι καθώς και το ζεύγος Κολλαρά. Κοντά τους και ο γνωστός ερμηνευτής Γρηγόρης Μανινάκης, που αν και δεν έπαιξε ζωντανά, εντούτοις η μουσική του μεταδόθηκε απο τα ηχεία.

Επισκέπτες, όχι μόνο από τη Νεα Υόρκη, αλλά και φίλοι από την Ελλάδα, έφαγαν και ήπιαν άφθονο κρασί με κέφι και αγάπη και δέχτηκαν την λημνιακή φιλοξενία που όπως πάντα προσφέρθηκε απλόχερα.

Οι κυρίες του Δ.Σ. της Μαρούλας ανέλαβαν  την εξυπηρέτηση και τη διάθεση του φαγητού και φρόντισαν ωστε να μην λείψει τίποτα  από κάνενα τραπέζι. Στο τέλος έγινε και κλήρωση δώρων που διατέθηκαν απο τις κυρίες της Μαρούλας.

Φεύγοντας όλοι εξέφρασαν την χαρά και την ικανοποίηση τους γιατί  παρευρέθηκαν στην ξεχωριστή αυτή εκδήλωση.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Η κ. Πόπη Καραμόσχου, αντιπρόεδρος,  δεξιά υποδέχθηκε εκ μέρους της Μαρούλας τους καλεσμένους. Μαζί της στην φωτο ο κ. Παναγιώτης Καρανικόλας και η κ. Κούλα Καρανικόλα.

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018 11:11

Διαπόρι – μια γοητευτική γωνιά της Λήμνου

Γράφτηκε από τον

Διαπόρι – μια γοητευτική γωνιά της Λήμνου

 

ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 

Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης

 

Το Διαπόρι το διαλέγεις όταν είσαι στη Μύρινα και θέλεις να κάνεις μια μικρή εκδρομούλα για μπάνιο, καφέ ή φαγητό - απέχει μόνο 16 χιλιόμετρα.

Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλα μέρη κοντινά στη Μύρινα για μια ωραία εκδρομούλα, λ.χ. ο γραφικός Αη-Γιάννης Κάσπακα, ο Αυλώνας, η κοσμοπολίτικη παραλία Πλατύ,  ο αμφιθεατρικός κόλπος στο Θάνος, ο Ευγάτης κ.α.

Το Διαπόρι, όμως, έχει κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό.

 

Πρώτα-πρώτα κατά τη διαδρομή θα περάσεις μέσα από δύο πανέμορφα χωριά με πετρόχτιστα σπίτια, το Θάνος και τον Κοντιά. Στον Κοντιά, μάλιστα, υπάρχουν οι περίφημοι 4 ανεμόμυλοι, ο πευκόφυτος λόφος και η εξαιρετική Πινακοθήκη.

Επίσης, από τον Ευγάτη, αν θέλεις, μπορείς να ανηφορίσεις το μονοπάτι για την Παναγία Κακαβιώτισσα, την μοναδική εκκλησία χωρίς σκεπή μέσα στον βράχο.

 

Το Διαπόρι είναι ένα πολύ σημαντικό ιστορικό μέρος. Στην ανατολική του ακτή, προς το μέρος του Μούδρου, είναι τα Βουρλίδια. Εδώ το 1912 έγινε η απόβαση των ελληνικών στρατευμάτων που απελευθέρωσαν τη Λήμνο.

Τους Έλληνες στρατιώτες υποδέχτηκαν τότε οι κάτοικοι των κοντινών χωριών Κοντιά και Τσιμάντρια, με επικεφαλής τον παπά-Κώστα Αρετό, και τους οδήγησαν προς την λαγκαδιά Βαθύ, από όπου συνέχισαν προς την πρωτεύουσα Μύρινα (τότε λεγόταν ακόμα Κάστρο) για να απελευθερώσουν το νησί.

Το 1944 αποβιβάστηκε στο Διαπόρι τμήμα του Ιερού Λόχου και έδωσε τέλος στη γερμανική κατοχή.

 

Το Διαπόρι αποτελεί το επίνειο των Τσιμανδρίων. Σήμερα στο ήσυχο λιμανάκι του με τα ψαροκάικα και τα μικρό καρνάγιο, υπάρχουν όμορφες ταβέρνες και εξελίσσεται σε θερινό τουριστικό προορισμό.

Επίσης, πιο μέσα η αβαθής λιμνοθάλασσα που αποξεραίνεται το καλοκαίρι αποτελεί αξιόλογο υδροβιότοπο, όπου ξεχειμωνιάζουν φοινικόπτερα (φλαμίνγκο), ερωδιοί, χαλκόκοτες, πάπιες, χελώνες κλπ. (NATURA 2000).Τα πουλιά αυτά αναπαράγονται και την άνοιξη μεταναστεύουν, για να επανέλθουν πάλι το φθινόπωρο.

 

Το όνομα της περιοχής έχει αρχαία ελληνική προέλευση, είναι σύνθετο από τις λέξεις δια + πόρος (που σημαίνει πέρασμα). Ο ισθμός του Διαπορίου μοιάζει σαν την αρχαία “διώρυγα του Ξέρξη” στη Νέα Ρόδα Χαλκιδικής.

Το 1785 ο Γάλλος χαρτογράφο Choiseul-Gouffier πρότεινε στον ισθμό να σκαφτεί κανάλι και να γίνει διώρυγα, ώστε να συνδεθούν οι κόλποι ο ανατολικός του Μούδρου και ο δυτικός του Κοντιά – όπως είναι σήμερα η διώρυγα στην Νέα Ποτίδαια Χαλκιδικής.

 

Από τους δύο κόλπους, ο δυτικός του Κοντιά έχει μια εκτεταμένη αμμουδιά που προσφέρεται για μπάνιο. Εδώ είναι και η σκάλα των ψαράδων και τα γραφικά ταβερνάκια. Ένα από αυτά, του Μενέλαου, λειτουργεί όλο το χρόνο και έχει απίθανους λημνιούς μεζέδες, ψαρικά και άλλα νόστιμα παραδοσιακά σπιτικά φαγητά. Πήρε το όνομα της από τον μπάρμπα-Μενέλαο απ’ τα Τσιμάντρια, τον παλιό ιδιοκτήτη του, ο οποίος επί 65 χρόνια, όσο ζούσε, καθημερινά κατέβαινε με το γαϊδουράκι του και κρατούσε το καφενείο μαζί με την γυναίκα του την καλή κυρία-Σοφία.

 

Ο κόλπος αυτός είναι πάντοτε ήσυχος, δεν τον πιάνει ο αέρας, έχει βαθιά νερά, γι’ αυτό και παλιότερα σε περιπτώσεις κακοκαιρίας χρησιμοποιήθηκε ως μέρος ασφαλούς παραμονής πλοίων (όπως κι ο κόλπος του Μούδρου).

Εδώ λένε οι παλιοί ψαράδες ότι κυκλοφορούν και μεγάλα λαβράκια, αλλά είναι παμπόνηρα και δεν πιάνονται εύκολα στα δίχτυα.

 

Μέχρι το Διαπόρι ο δρόμος είναι άσφαλτος. Από εκεί και πέρα συνεχίζει χωματόδρομος προς την χερσόνησο του Φακού. Παρθένο μέρος, με ωραίες ερημικές παραλίες, σε μία από αυτές, την Λένα, με το μικρό φάρο (σπίθα), κάνουν θερινή διαβίωση και εκπαίδευση οι φαντάροι.

Λίγο πιο κάτω, 4 χλμ. από το Διαπόρι, είναι μια απόμερη αλλά πανέμορφη αμμουδιά, τα Κόκκινα, που πήρε το όνομα της από το κόκκινο χρώμα των γύρω βράχων.

Ο χωματόδρομος καταλήγει στη Βίγλα, κι από εκεί μονοπάτι μέχρι το παραθαλάσσιο εξωκλήσι της Αγίας Ευθυμίας, που οι ντόπιοι αποκαλούν Αγιαθυμιά.

Παρθένο μέρος, παρθένα και άγρια και τα ψάρια που πιάνουν στην περιοχή οι ερασιτέχνες ψαράδες. Οι επαγγελματίες ψαράδες από τα Τσιμάντρια και τον Κοντιά, όπως λ.χ. ο Στράτος Δημάρης απ’ τα Τσιμάντρια, σ’ αυτήν την περιοχή, στον κόλπο της Αγιαθυμιάς, ψαρεύουν τα ονομαστά μεγάλα μπαρμπούνια της Λήμνου, τις κουτσομούρες, τα σκαθάρια, τα λυθρίνια και τους αστακούς, που συνήθως φεύγουν παραγγελία για μεγάλα εστιατόρια και ξενοδοχεία στην Αθήνα.

 

Ο Φακός προσφέρεται και για πεζοπορία μέχρι την Αγιαθυμιά. Μάλιστα στην περιοχή βρέθηκαν αραιά διάσπαρτοι κορμοί δέντρων από υπεραιωνόβιο απολιθωμένο δάσος.

 

Στον άλλο διπλανό κόλπο, του Μούδρου, είναι η ταβέρνα Αλογόμαντρα, ενώ στο γειτονικό χωριό Τσιμάντρια οι γνωστές παλιές ταβέρνες (του Κοτσιναδέλλη κλπ.) στην γραφική πλατεία με τις μουριές.

 

Τέλος, το Διαπόρι έχει ένα απίστευτο ηλιοβασίλεμα. Όταν ο ήλιος δύει, ολόκληρος ο ήρεμος κόλπος του Κοντιά και απέναντι η Βίγλα στεφανώνονται με χρυσοκόκκινα χρώματα.

 

Διαπόρι, μια ακόμα γοητευτική γωνιά της Λήμνου, που περιμένει να την ανακαλύψεις!

22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1918

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΤΡΟΜΗΤΟΥ ΑΕΡΟΠΟΡΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΛΟΙΑΡΧΟΥ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΜΩΡΑΪΤΙΝΗ

           Ο Μωραϊτίνης γεννήθηκε στη Αίγινα το 1891. Τον Σεπτέμβριο του 1906 εισήλθε ως δόκιμος στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και αποφοίτησε το 1910 ως Σημαιοφόρος του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού.

Κατά την έναρξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, υπηρετούσε ως Ύπαρχος στο τορπιλοβόλο << Τ15 >> το οποίο με άλλα πλοία του Πολεμικού Ναυτικού δρούσε στο Βόρειο Αιγαίο και την περιοχή της Λήμνου. Την περίοδο αυτή πραγματοποιήθηκε η πρώτη παγκόσμια επιχείρηση ναυτικής συνεργασίας με τη συμμετοχή του Σημαιοφόρου Αριστείδη Μωραϊτίνη.

Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ.

 

     H Ναυτική Αεροπορία, μετά την αγορά των τεσσάρων αεροπλάνων για την Αεροπορική Υπηρεσία Στρατού, αποκτά το πρώτο Υδροπλάνο τον Νοέμβριο του 1912. Επρόκειτο για ένα διθέσιο Υδροπλάνο ASTRA, Hydroplane. Σε επίσημη τελετή στο Παλαιό Φάληρο και ανάδοχο τον Υπουργό Ναυτικών ονομάσθηκε ‘’Ναυτίλος’’, πιλότος είναι Γάλλος μηχανικός ο οποίος τοποθετήθηκε στο Ελληνικό Ναυτικό.

Τον Δεκέμβριο του 1912 ο ‘’Ναυτίλος’’ μεταφέρεται στον Μούδρο της Λήμνου για να ενσωματωθεί με τον Ελληνικό στόλο με αποστολή την αναγνώριση και παρακολούθηση του Οθωμανικού στόλου ο οποίος είχε καταφύγει στα Δαρδανέλλια. Το υδροπλάνο δεν κατορθώνει να πραγματοποιήσει πτήσεις με επιτυχία και αποφασίσθηκε η ενίσχυση του στόλου με υδροπλάνο MAURICE FARMAN το μεταφέρθηκε στο Μούδρο, μαζί και ο αεροπόρος  Υπολοχαγός του Μηχανικού, Μιχαήλ Μουτούσης.

     Στις 6 Φεβρουαρίου το 1913, τις πρωϊνές ώρες, το υδροπλάνο Μaurice Farman ευρισκόμενο στο Μούδρο με πλήρωμα τον αεροπόρο Υπολοχαγό Μιχαήλ Μουτούση και παρατηρητή τον Σημαιοφόρο Αριστείδη Μωραϊτίνη, ο οποίος ήταν Ύπαρχος στο Τορπιλοβόλο <<15>>, πέταξε πάνω από την χερσόνησο της Καλλίπολης, τα Δαρδανέλλια και το αγκυροβόλιο του Ναγαρά με αποστολή τον εντοπισμό και την αναγνώριση του Οθωμανικού στόλου.

 Κατέγραψαν τις θέσεις των πλοίων του Οθωμανικού στόλου και αναγνώρισαν τα θωρηκτά Τουργούτ Ρέϊς και Χαϊρεδίν Βαρβαρόσα, καθώς επίσης, επτά  αντιτορπιλικά, τρία τορπιλοβόλα, τις αμυντικές θέσεις και τις εγκαταστάσεις, όπως φαίνονται στο σχεδιάγραμμα. Κατά την αποστολή αυτή  ο Μωραϊτίνης έριξε και 4 χειροβομβίδες.

Το υδροπλάνο κατά την επιστροφή του λόγω βλάβης του κινητήρα αναγκάσθηκε σε προσθαλάσσωση στην Ίμβρο και κατόπιν ρυμουλκήθηκε από το αντιτορπιλικό ‘’ΒΕΛΟΣ’’ στον Μούδρο.

Την θέση του παρατηρητή ανέλαβε ο Μωραϊτίνης ο οποίος δεν είχε πτητική εμπειρία και ζήτησε από τον κυβερνήτη του θωρηκτού ‘’Αβέρωφ’’ Αντιπλοίαρχο Σοφοκλή Δουσμάνη να συμμετάσχει στην αποστολή. Τελικά η πρόταση έγινε δεκτή μετά από έγκριση του Αρχηγού του στόλου, Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη.

H σημασία της αποστολής για τις Ελληνικές δυνάμεις ήταν σημαντικότατη. Διαφάνηκε η δυνατότητα αξιοποίησης του αεροπλάνου σε αποστολές ναυτικής συνεργασίας και δημιουργήθηκε ευνοϊκό κλίμα για την ανάπτυξη της Ναυτικής Αεροπορίας.

Το γεγονός αυτό σημάδεψε την σταδιοδρομία του Σημαιοφόρου Αριστείδη Μωραϊτίνη και η αεροπορία στο εξής είναι το μεγάλο του ενδιαφέρον.

Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων με τον Νόμο 257/Μάϊος 1914 ιδρύθηκε το ‘’Σώμα Αεροπόρων Βασιλικού Ναυτικού’’ και η Αεροπορική Σχολή στην Ελευσίνα αρχικά και αργότερα στο Παλαιό Φάληρο. Μεταξύ των πρώτων εκπαιδευθέντων και ο Υποπλοίαρχος Αριστείδης Μωραϊτίνης, όπου με τα τρία Υδροπλάνα Sopwith Greek Seaplane (Σοπγουϊθ), εκπαδεύτηκε η πρώτη σειρά αεροπόρων.   

Α’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ  ΠΟΛΕΜΟΣ

 

        Τον Οκτώβριο του 1916, αριθμός αξιωματικών της Ναυτικής   Αεροπορίας μεταξύ αυτών και ο Μωραϊτίνης εντάσσονται στο κίνημα της  Εθνικής Αμύνης και συμμετέχουν στις επιχειρήσεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου από τα αεροδρόμια της Θάσου και του Μούδρου – Ρωμανού υπό την διοίκηση της 2ης Πτέρυγας του Βρετανικού Ναυτικού.

     Με την είσοδο της Ελλάδος στον πόλεμο τον Ιούνιο του 1917 οι Ελληνικές δυνάμεις συμμετέχουν στις κοινές επιχειρήσεις με τις συμμαχικές δυνάμεις στα μέτωπα της Μακεδονίας και του Αιγαίου. Οι αεροπόροι της Ναυτικής Αεροπορίας εκπαιδεύονται στους νέους τύπους των συμμαχικών αεροπλάνων. Η πρώτη σειρά η οποία αποφοίτησε από την αεροπορική σχολή της Χορταρόλιμνης  του Ρωμανού τοποθετήθηκε στη Θάσο. Επικεφαλής ήταν ο Μωραϊτίνης ο οποίος σύντομα επέστρεψε στη Λήμνο και του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Διοικητή της Σχολής.

      Οι αεροπόροι της Ναυτικής Αεροπορίας συμμετέχουν σε όλες τις επιχειρήσεις και φέρουν με επιτυχία τις αποστολές με πρωτοπόρο τον Μωραϊτίνη .

      Ο Μωραϊτίνης αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, οργανώνει αποστολές, συμμετέχει σε δύσκολες και επικίνδυνες επιχειρήσεις και δίκαια οι Βρετανοί τον  αποκαλούν, ατρόμητο αεροπόρο, The Fearless Aviator.

  ΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

 

     Τον Μάϊο του 1918 με το Νόμο 1315/1918 δημιουργείται η ΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ. Στη νέα οργάνωση υπάγονται:

Η Ναυτική Αεροπορική βάση Φαλήρου και τέσσερεις Αεροπορικές Βάσεις από μία Μοίρα αεροσκαφών με το χαρακτηριστικό γράμμα Η ( ΗELLENIC)

Η Αεροπορική βάση Καζαβητίου Θάσου με την Η1 Μοίρα.

Η Αεροπορική βάση Μούδρου – Ρωμανού με την Η2 Μοίρα.

Η Αεροπορική βάση στο Σταυρό Χαλκιδικής με την Η3 Μοίρα.

Η  Αεροπορική βάση στα Λεγραινά της Αττικής με την Η4 Μοίρα.

Στην αεροπορική βάση Μούδρου – Ρωμανού ευρίσκονται:

Η έδρα της Διοίκησης σε επίπεδο Πτέρυγας με Διοικητή τον Υποπλοίαρχο Αριστείδη Μωραϊτίνη.

Η Σχολή εκπαίδευσης των αεροπόρων.

Η Αντιαεροπορική Μοίρα και βοηθητικές υπηρεσίες.

Ο Μωραϊτίνης, ως Διοικητής, συμμετείχε στην εκπαίδευση των νέων αεροπόρων, στις επιχειρήσεις της Η2 Μοίρας και επιθεωρούσε τις άλλες αεροπορικές βάσεις για την επίλυση των διαφόρων θεμάτων.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ.

 

     Μετά την υπογραφή της συνθήκης ανακωχής στις 30 Οκτωβρίου 1918 από τους Οθωμανούς, οι Ελληνικές δυνάμεις συμμετείχαν στις δυνάμεις κατοχής της Κωνσταντινούπολης.

Ο Μωραϊτίνης επωφελούμενος της εκτίμησης που έτρεφαν στο πρόσωπό του οι Άγγλοι κατάφερε να συμπεριληφθεί μία τετράδα αεροπλάνων της Η2 Μοίρας στην προγραμματισμένη πτήση της νικήτριας αεροπορίας προς την Κωνσταντινούπολη.

 Η ιστορική Πτητική Διαταγή εκδόθηκε την 1η Νοεμβρίου 1918 από τον Αριστείδη Μωραϊτίνη. Η διαταγή την οποία υπογράφει περιλαμβάνει, τα στοιχεία της πτήσης, τα μέλη και την μορφή του σχηματισμού, τις ευθύνες των μελών του σχηματισμού και τις διαδικασίες ανάγκης.

                                        ΠΤΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑ

                                             

‘’Πορεία μέχρι Κωνσταντινουπόλεως 63ο μοίρες. Απόστασις 190 ναυτικά μίλλια. Σημείο προσγειώσεως αεροδρόμιον Αγίου Στεφάνου 7 χιλιόμετρα δυτικά Κωνσταντινουπόλεως. Σχηματισμός ρόμβος. Κορυφή του ρόμβου Πλωτάρχης Μωραϊτίνης, κλείνει τον ρόμβο χειριστής Χριστοδούλου. Ύψος πτήσεως 5.000 πόδια εάν υπάρχουν νέφη, άνωθεν νεφών. Βλαβείσαν μηχανήν ακολουθεί κατά σειρά ο νεώτερος του σμήνους κατά την εξής σειράν Χριστοδούλου, Μοσχοβίνος, Θεολόγης, Μωραϊτίνης. Οι παρατηρητές είναι υπεύθυνοι δια την επιτήρηση όπισθεν των μηχανών. Εν ερυθρά σκυταλίδι του οδηγού το σμήνος επιστρέφει εις τα ίδια. Εις δύο λευκάς σκυταλίδας του οδηγού το σμήνος εξακολουθεί την πορεία του το δε νεώτερο θα συνοδεύσει τον οδηγό. Εν περιπτώσει καθ΄ην το σμήνος φθάσει άνευ οδηγού ο αρχαιότερος Σημαιοφόρος χειριστής Ι. Θεολόγης είναι υπεύθυνος για το σμήνος, τηρεί το ημερολόγιο και εκδίδει διαταγάς. Αμα τη προσγειώσει αυστηρώς απαγορεύεται εις πάντας να απομακρυνθώσιν οποσδήποτε του μέρους της συγκεντρώσεως των πετομηχανών.’’

 

                           Εν Μούδρω 1η  Νοεμβρίου 1918

                        Ο Διευθύνων χειριστής Α. Μωραϊτίνης

    Την επομένη 2 Νοεμβρίου 1918 , το σμήνος με τέσσερα βομβαρδιστικά Airco De Havilland D.H. 4, με Αρχηγό τον Μωραϊτίνη, απογειώθηκαν από τη Λήμνο και μετά από πτήση 3 ωρών και 10 λεπτών προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο του Αγίου Στεφάνου.        

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας τα τρία αεροπλάνα (εκτός του Μωραϊτίνη) με εντολή του αρχηγού πέταξαν πάνω από την Κωνσταντινούπολη εκτελώντας ελιγμούς.            

 Οι συμμαχικοί στόλοι κατέπλευσαν και αγκυροβόλησαν στον Βόσπορο, μαζί και η θρυλική ναυαρχίδα του Ελληνικού στόλου ‘’ΑΒΕΡΩΦ’’ και τα αντιτορπολικά ΄΄ΑΕΤΟΣ’’, ‘’ΙΕΡΑΞ’’, ‘’ΠΑΝΘΗΡ’’. Η παρουσία συμπληρώθηκε με στρατιωτική αποστολή από τον Συνταγματάρχη Γεώργιο Κατεχάκη. Όλες οι δυνάμεις έτυχαν θερμής αλησμόνητης υποδοχής από τους Έλληνες της Πόλης, μια θριαμβευτική κατάληξη ενός σκληρού αγώνα που είχε δοθεί σε στεριές και θάλασσες.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΩΤΑΡΧΗ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΜΩΡΑΪΤΙΝΗ

 

    Αρχές Νοεμβρίου το 1918 συγκεντρώθηκαν στο Μούδρο από όλες τις αεροπορικές βάσεις τα αεροπλάνα και το προσωπικό της Ναυτικής Αεροπορίας. Ο Μωραϊτίνης  πήγε με το αεροπλάνο του  στην Αθήνα και μετά σιδηροδρομικώς στη Θεσσαλονίκη για να παρευρεθεί στην παράδοση, εκ μέρους των συμμαχικών αεροπορικών δυνάμεων, αεροπορικού υλικού προς το Ελληνικό δημόσιο.

Στις 22 Δεκεμβρίου 1918 αναχώρησε από τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα με το αεροπλάνο τύπου Bregeut 14 του Ταγματάρχη Denain Διοικητή της Διασυμμαχικής  Αεροπορίας Ανατολής.  Στην πτήση δεν δέχθηκε να τον συνοδεύσει ο Γάλλος μηχανικός με εμπειρία σε αυτό τον τύπο του αεροπλάνου. Ο τύπος αυτού του αεροπλάνου χρησιμοποιείτο από την Στρατιωτική Αεροπορία, είχε πολύπλοκο χειρισμό και ήταν άγνωστος στον Μωραϊτίνη. Ο τολμηρός και περήφανος αεροπόρος αρνήθηκε την βοήθεια του μηχανικού αλλά και την προτροπή να μην εκτελέσει την πτήση.

 Ήταν η τελευταία του πτήση ... χάθηκε ... στους ουρανούς και εξαφανίσθηκε ... στη θάλασσα, η οποία ήταν πάντοτε η πρώτη του αγάπη .....

Το αεροπλάνο του συνετρίβη εξαιτίας καιρικών συνθηκών στην περιοχή του Ολύμπου. Το γεγονός ότι δεν βρέθηκε κανένα ίχνος από τα συντρίμμια του οδήγησε και στο ενδεχόμενο ότι μπορεί  να κατέπεσε ακόμη και στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Πηλίου και Κασσάνδρας

Σε επιμνημόσυνο λόγο του  στις 20 Ιανουαρίου 1919 στο Μητροπολιτικό Ναό, ο προσωπάρχης του Υπουργείου Ναυτικών Αντιπλοίαρχος Π. Χόρν μεταξύ άλλων ανέφερε...

   ‘’ Όχι, ο Μωραϊτίνης δεν χάθηκε, όταν πάλι μια μέρα η Πατρίδα βρεθεί σε κίνδυνο και πάλι θα φανεί, ας είναι και ύστερα από χρόνια , ύστερα από αιώνες. Θα είναι πάντα ο Μωραϊτίνης και αν η μορφή του αλλάζει θα είναι πάντα αυτός γιατί θα είναι η ψυχή του Μωραϊτίνη..’’

     Πολλές ήταν οι πολεμικές αποστολές του, Αναγνωρίσεις, Περιπολίες, Διώξεις, Βομβαρδισμοί, Συνοδίες, Ανθυποβριχιακές αποστολές, Αερομαχίες. Σύνολο πολεμικών αποστολών περίπου 190 και εννέα 9  καταρρίψεις.

     Ο Μωραϊτίνης είχε χαρίσματα τα οποία τον ξεχώριζαν ανάμεσα στους αξιωματικούς της εποχής του: μεθοδικότητα , πατριωτισμό, αλτρουϊσμό και κάθε απόφασή του εμπνεόταν από διορατικότητα και τόλμη. Παράλληλα με τα επιχειρησιακά του καθήκοντα εργαζόταν και σχεδίαζε για την πληρέστερη οργάνωση και λειτουργία της Ναυτικής  Αεροπορίας. Υπέβαλε τις ανάλογες προτάσεις στις Ελληνικές αρχές και τις αρμόδιες Βρετανικές αντιπροσωπείες για την ανανέωση των μέσων, την συντήρηση του υλικού και την αντιαεροπορική προστασία των Μονάδων.

Διέθετε μεγάλη ικανότητα στη διοίκηση του προσωπικού, την αξιολόγηση και την επιλογή του προσωπικού. Συμμετείχε πάντοτε σε πολεμικές αποστολές  αν και λόγω της θέσεως του είχε την δυνατότητα να περιορισθεί σε καθήκοντα διοίκησης.

 Προς τον Γενικό Διοικητή Λέσβου όταν του έστειλε σχετικό έγγραφο, με προτροπή να μην εκθέτει τον εαυτό του σε επικίνδυνες πτήσεις υπεράνω του εχθρού,  είχε αναφέρει,

‘’... ίνα  άρχει τις , στρατιωτικής δυνάμεως, δέον να μην επαρκείται εις το να εκδίδει διαταγάς, αλλά και να δίδει το παράδειγμα της εκτελέσεως.’’

Ο Μωραϊτίνης  ήταν:  ο Ηγέτης,  ο Αρχηγός, ο  Διοικητής,  ο Μαχητής.

Για το έργο του και την μεγάλη του προσφορά τιμήθηκε:

    Από την Ελληνική Κυβέρνηση με επαίνους και διακρίσεις.

    Από την Αγγλική Κυβέρνηση με το ανώτατο παράσημο Distinguished Service Order (D.S.O.) και του προσέφερε ως προσωπικό δώρο ένα καινούργιο αεροπλάνο Airco De Havilland D.H.9  επάνω στο οποίο τοποθετήθηκε πλάκα με την επιγραφή . ‘’Στον Διοικητή Α. Μωραϊτίνη  ‘’ ‘’To the Commander A. Moraitinis D.S.O.’’

Η μικρή αυτή αναφορά, σήμερα εκατό χρόνια από τον θάνατο του αεροπόρου Αντιπλοιάρχου Αριστείδη Μωραϊτίνη, του αεροπόρου του Αιγαίου και της Λήμνου, είναι ελάχιστη τιμή για την μεγάλη προσφορά του στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της ΠΑΤΡΙΔΟΣ.

 

Τσιπουρίδης Διογένης

Υποπτέραρχος ε.α.  

 

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΕΑ

ΑΠ΄ΤΑ ΠΕΛΑΓΗ ΣΤΟΥΣ ΑΙΘΕΡΕΣ

Αντινάυαρχος ε.α. Ιωάννης Παλούμπης

Π. Παλαβούζης, Ιστορικός - Ερευνητής

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

ΣΤΗΝ ΤΑΧΕΩΣ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΛΗΜΝΟ !!!

Αγγελία για Κότσινα Λήμνου

Πωλείται, δίνετε αντιπαροχή ή με συνεργασία για αξιοποίηση, 15 στρέμματα εντός σχεδίου με κάλυψη 70% !

Έχει σχέδια για 240 κλίνες με άδεια ξενοδοχείου. Πρόσοψη στην αμμώδη παραλία του Κότσινα (Φωτογραφία) . Φως και νερό.

Επίσης 90 στρέμματα εκτός σχεδίου με πρόσοψη 500 μέτρα στην παραλία, φως και νερό.

Τηλέφωνο

6947822444